भन, नाफाका सौदागरहरू-
जब तिमीहरूले तेलका कुवाहरूबाट तिजोरी भऱ्यौ,
के नेपालले आकाशमा धुवाँको विष घोलेको थियो?
जब तिम्रा चिम्नीहरूले पृथ्वीको घाँटी निमोठे,
के हाम्रा पहाडी छाप्राहरूले कोइला सल्काएका थिए?
तर तिम्रो विलासिताको राप
सबैभन्दा पहिले हाम्रा हिमनदीहरूको नसामा ओर्लियो।
हिउँ, ढुङ्गा र लेदोको भेलले
एकै झट्कामा निलिदियो—
पाठशाला, खेत, पुल र पुस्तौंदेखिको बस्ती।
अनि वातानुकूलित कोठामा बसेर तिमी भन्छौ—
“यो त प्रकृतिको नियम हो, यो केवल एउटा अफवाह हो।”
आऊ, यो लेदो र भग्नावशेषभित्र हात हालेर हेर।
यहाँ पुरिएको तिम्रो कुनै ‘सिद्धान्त’ होइन—
एउटी आमाको रित्तिएको काख हो,
हिलोमा पुतली खोज्दै गरेकी एउटी अबोध बालिका हो।
तिम्रा भव्य सेमिनारहरूसँग
‘जोखिम’ र ‘सहनशीलता’ जस्ता कायर शब्दहरू छन्—
जसले कमजोरलाई चुपचाप मर्न सिकाइरहन्छन्।
तर हाम्रा भत्किएका भित्ताहरूसँग एउटै शब्द बाँकी छ: अन्याय।
यो कुनै ‘प्राकृतिक विपत्ति’ होइन,
यो तिम्रो लोभले जन्माएको मन्द विष हो।
तर खरानीमा हाम्रा सपनाहरू पुरिंदै छन्।
प्रकृतिले बदला लिएकी होइन,
ऊ त तिम्रो अन्धो दोहनको ज्वरोले काँपिरहेकी छे।
अर्को पटक जब तिमी यो सत्यलाई नकार्छौ,
हिमाल अब केवल भूगोल रहेन,
तिम्रो ऐतिहासिक अपराधको सबैभन्दा अग्लो साक्षी बनिसक्यो।
